• زمان : ۱۳۹۶/۷/۱۶،‏ ۱۰:۳۸
  • نمایش : ۳۱۷ دفعه
  • موضوع : متفرقه

    دورانی که من و هم نسلانم مدرسه میرفتیم، کوله پشتیاي وجود نداشت. نه این که اصلا وجود نداشت؛ به شکل امروزي نبود. ما بچه هایی بودیم که با کیفهاي چرم طبیعی یا چرمهاي مصنوعی که دو قفل روي درِ آن بود، به مدرسه میرفتیم. کیفهایمان دسته کوتاهی داشت که در دست میگرفتیم یا یک بند چرمی بلند داشت که روي دوشمان میانداختیم و با آن تا خانه پیاده میرفتیم. بعدها طراحان این کیف ها خلاقیت بیشتري نشان دادند و پشت کیفها سه حلقه فلزي قرار دادند و بند چرمی را از میان آن سه حلقه رد می کردند و می توانستیم کیف را بر دوش خودمان بیندازیم تا دست هایمان آزاد و راه رفتن و حمل و نقل کیف برایمان راحت تر باشد،ا ماا مروزه می توانیم نمونه هاي بسیار متنوعی از کوله پشتیها را روي دوش بچهها ببینیم. از کولهپشتیهاي برزنتی صورتی و سرخ تا چرمیهاي سیاه با بندهاي بسیار بلند که کوله پشتی را پشت کمر دانش آموز آویخته کند.اکنون کولهپشتی را تقریبا روي دوش همه دانش آموزان و حتی بسیاري از دانشجویان هم میتوان دید. این روزها که سال تحصیلی تازه آغاز شده است، کمپین هاي متنوعی را میبینیم که هدفشان جمع آوري کمک هزینه براي خرید یک کولهپشتی ولوازم تحصیلی براي دانشآموزان محروم است.ا زا ینها که بگذریم، چند وقت پیش طبق معمول در اینترنت به دنبال رویدادهاي آموزشی می گشتم که با پدیده جالبی روبه رو شدم: «روز ملی اطلاع رسانی درباره کوله پشتیهاي مدرسهاي». برنامهاي که ابتداي پاییز در ایالات متحده برگزار میشود و شعارش سبک بستن کوله و درست حمل کردن آن ا ین شعار کوتاه و جذاب به دو نکته خیلی مهم اشاره می‌کند: .Pack it light ,wear it right ؛ دونکته اي که تقریبا در هیچ یک از مناطق ایران رعایت نمیشود. قانونی وجود دارد که حتی براي این قانون هم این روزها شک و تردید هایی وجود دارد. این قانون ساده این است که حداکثر وزنی که افراد روي دوش و در کوله باید حمل کنند، ۱۰ درصد وزن بدنشان است یعنی اگر کودکی دبستانی وزن بدنش ۳۰ کیلوگرم باشد، حداکثر وزنی که باید با خود حمل کند، ۳ کیلوگرم است. البته امروزه همین ۱۰ درصد هم مورد تردید است و مطالعات تازه این عدد را کمتر و در حد ۷ تا ۹ درصد وزن بدن اعلام میکند، اما یک تجربه ساده نشان میدهد متاسفانه بچههای ایرانی خیلی بیشتر از این‌ها را با خودشان حمل میکنند. در مطالعه اي که بیش از ۲۰۰۰ دانشآموز ایرانی را دربر گرفته، نشان داده شده، دانش آموزان ایرانی حتی نسبت ده درصدي را هم رعایت نمیکنند. به عبارتی آنها بیش از ۱۲ درصد وزن بدنشان را در کوله پشتی هایشان حمل میکنند و متاسفانه دبستانیها که آسیب پذیرتر هم هستند وزن بیشتری را در مقایسه با دانشآموزان دبیرستانی حمل می کنند. نتیجه‌ی این وزنِ زیادِ کوله پشتی، آسیبهاي اسکلتی در ناحیه گردن، کمر و زانوها، مشکلات تنفسی و قلبی عروقی است که بسیاري از دانش آموزان ایرانی را درگیر خود کرده است. از سوي دیگر، وقتی خانوادهها براي خرید کوله پشتی به مغازهها وبازار سر میزنند، متاسفانه درگیر قیمت ها هستند یا درگیر ظاهر و زیبایی کوله پشتی. تقریبا هیچ کس یا شاید کمتر کسی به دنبال  این است که کوله پشتی مورد نظر آیا  براي حمل ونقل مناسب و کارآمد است یا خیر. مثلا آیا کولهپشتی مدرسه، بند روي سینه را دارد؟ و اگر دارد آیاا ز آن استفاده میکنند؟ آیا بندهاي روي شانه قابلیت تنظیم کامل دارد؟ آیا کوله پشتی درست روي لگن و کمر مینشیند؟ این‌ها نکات مهمی است که باید هنگام خرید و استفاده از کوله پشتی به آنها دقت کنیم. اگر هنوز کولهپشتی براي فرزندتان یا خودتان نخریدهاید و یا در آینده میخواهید این کار را کنید، توجه کنید که کوله‌ی مناسب وا ستاندارد تهیه کنید. شاید این نوع کوله‌ها  گرا نترا ز کوله‌پشتی‌های معمول باشد،ا ما بیشک هزینههاي درمان، درد گردن و کمر و ... از قیمت یک کولهپشتی مدرسه استاندارد به مراتب بیشتر است ضمنا ین که یادمان باشد، آسیبهاي فیزیکی اي که در دوران رشد به کودکانمان وارد میشود، بسیار دیرپاست و شاید تا آخر عمر همراه فرزندمان باقی بماند. شاید واقعا لازم نباشد هر روز پنج کتاب درسی و پنج دفتر ۲۰۰ برگ و کلی لوازم وا بزار آموزشی را همراه دانش آموزان کنیم. بیایید به تجارب جهانی توجه کنیم. ما در دنیاي ایزوله خودمان به سر نمی‌بریم!


این نوشته نخستین بار در تاریخ ۷ مهر ۱۳۹۵ در روزنامه جام جم، ستون مثلث دانایی منتشر شده است.