• زمان : ۱۳۹۶/۸/۳،‏ ۱:۰۴
  • نمایش : ۳۶۳ دفعه
  • موضوع : متفرقه
چرا با کوتاه‌نویسی افراطی(توئیت کردن) راحت نیستم؟

بارها تلاش کرده‌ام که توییت کنم یا به قول یکی از دوستان قدیمم،جیکجیک کنم(و‌عجب تعبیر یا ترجمه‌ی خوبی است این جیکجیک کردن) تقریبا هر بار هم که در این راه تلاش کردم نتیجه‌اش به شدت مایوس کننده بود. هی رفته‌ام و دوباره برگشته‌ام و تلاشی دوباره و از نو به دیوار کوفته شده‌ام. خلاصه که دارم برای اخرین بار تلاش مذبوحانه‌ام را اعمال میکنم تا شاید بشود انچه که باید.همینجا هم بنویسم که منظورم‌ الزاما استفاده از پلتفرم توییتر نیست. هرنوع کوتاه نویسی توییتر گونه مدنظرم‌ هست.
مدتهاست در چرایی عدم‌توفیقم در کوتاه نویسیهای افراطی فکر میکنم تا اینکه (فکر میکنم) بالاخره به نتیجه رسیده باشم و الان دارم این قصه را با شما درمیان میگذارم. انهم این است که این نوع نوشتار به خاطر محدودیتش در تعداد کلمات مرا مجبور به سانسور میکند. نه که سانسور مفهومی بلکه سانسور فرمی . و‌ وقتی این سانسور فرم از حدی بیشتر شود درست است که خلاقیتم را بالا می‌برد(به ناچار) ولی ماحصلش انچیزی که من میخواستم بگویم و بنویسم نیست. مثال بزنم .فکر کنید متنی مینویسم که یکی از افعالش « تماشا کردن» باشد ،حالا منی که شاید تنها نقطه‌ی قوت زیست ایرانی‌ام مهارت‌های کلامی‌ام هست به خاطر محدودیت تعداد حروف مجبورم به جای تماشا بنویسم«دیدن» و بعد هم هورا بکشم که :ایول به‌جای ۵حرف، ۴ حرف به کاربردم. اما این شعف لحظاتی بیشتر دوام‌نمی‌اورد چون برای من تماشاکردن همان دیدن نیست. آن فعلی است دوسویه و این یکی تنها یک طرف دارد. یعنی تماشاکردن امری است شامل دیدن و دیده‌شدن درحالی که دیدن فقط یکسوی قصه را دربر گرفته است و الخ. خلاصه که متنی که در توییتر ( یا هر فضای مشابه) می‌نویسم پر می‌شود از تغییرات فرمی که درنهایت اصلا مفهوم مورد نظر مرا نمی‌رساند و‌منتقل نمی‌کند.
پس حالا توییت کردن چه دردی را دوا میکند؟ برای من هیچ! اما از نظر من توییت کردن بی ارزش هم نیست... چیزی است همچون نیروی واکنش سریع... قاطع و سریع و‌چون مرهمی اورژانسی تا بیمار( بخوانید مفهوم) به مقصد برسد بعدا به ان رسیدگی خواهیم کرد... یعنی توییتر برای این به کار می‌رود( یا باید برود) که پیغامی ارسال شود تا از قافله عقب نمانیم بعدا به شکل مفصل درباره‌اش حرف خواهیم زد... مثل خبر رسانی های تلگرامی که فقط داده را می‌دهد بی هیچ شرحی... حالا این فهم را با نوشته‌های کوتاه رایج در توییتر و فضاهای مشابه مقایسه کنید...
نظر تمام.